Je hebt niet alles in de hand

02-11-18 / Paul Zwama

De maand oktober is er één om snel te vergeten. Topsport is kei en keihard, dat maakt ook direct dat topsport niet voor iedereen is. Je moet kunnen omgaan met teleurstellingen, veerkrachtig zijn en willen leren van de dingen die minder goed gaan.

Zo stond de maand oktober volledig in teken van de Amsterdam Marathon. Alle wedstrijden in de voorbereidingen verliepen erg goed tot heel erg goed en een klein pijntje aan de lage buikspieren was volledig verdwenen de dagen voor de wedstrijd. Ik had er zin in, was er klaar voor en was overtuigd dat ik een heel dik PR kon lopen. Op basis van een aantal trainingen moest ik in staat zijn om rond de 2:16 te lopen, aldus mijn coach.

De wedstrijd

Alles klopte ook op de wedstrijddag; mijn benen voelden fantastisch tijdens het loslopen om 05:30 ’s ochtends, het weer was goed, de concurrentie was goed en de zenuwen waren onder controle. Het voelde sterk! De eerste kilometers van de wedstrijd gingen veel te hard, maar het voelde comfortabel en ontspannen aan. Ik had niet direct door dat we 25 seconden harder liepen dan gepland na 2km. Het lichaam draaide lekker, tot ik na 15km lichte pijn in mijn buik kreeg. Kramp? Kwam het door het drinken? Of nee, shit… Dit is toch dezelfde pijn in mijn buik als waar ik last van had. De pijn werd erger en erger, tot ik na 25km mijn benen niet meer kon optrekken. Ik moest de strijd staken.

Maanden voorbereiding voor niks! Ik droop af, stapte uit en gaf aan iemand van de organisatie aan dat ik in het busje voor de hazen wilde stappen zodat ik niet nog 17km terug moest lopen met extreme pijn. Tot mijn grote verbazing reed het busje mij voorbij waardoor ik toch terug moest naar het Olympisch Stadion. Mensen applaudiseren en hebben nog altijd respect dat ik in 2:32 over de finish kom. Maar ze begrijpen mijn pijn niet, ze snappen niet dat dit de pijnlijkste (fysieke en mentaal) kilometers uit mijn leven zijn. Waarom doe ik dit nog?

De terugblik

We zijn nu 10 dagen verder, ik heb gister voor het eerste weer wat rustige stapjes gezet en ik voel nog steeds de pijn in mijn buik. Toch is de motivatie terug, ik weet dat ik het niveau heb gehaald om 2:16 te lopen en weet wat nodig is om straks nog harder te lopen in april 2019. Hoe goed de voorbereiding soms ook is, je hebt niet altijd invloed op de uitkomst.

Waar ik wel invloed op heb is hoe ik naar de toekomst kijk. Ik ben een ervaring rijker, een illusie armer. Ik laat mij niet naar de grond slaan door een buikspier overbelasting. Nee, ik kom terug. Sneller, sterker en beter dan ooit.

Sportieve groeten,

Paul Zwama

Deel:

Terug naar nieuws